بس که دیدم بی وفایی از نگار خویشتن

                                                     می روم با چشم گریان از دیارخویشتن

گاه می خندم چو ابر تیره بر دامان شب

                                                    گاه  می گریم به  روز و روزگار  خویشتن

داده ازکف این دل رسوای خاکسترنشین

                                                   در   قمار    عشقبازی   اعتبار  خویشتن

آنقدر بیزارم از هستی که گر مرگم رسد

                                                  بوسه خواهم زد به پایش تا مزار خویشتن

                            شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت؟؟؟؟؟؟

گفت ای عاشق بیچاره فراموش شوی

                     سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد

دیری نکشد تو نیز خاموش شوی

اشتباه اول من و تو یک نگاه بود

عشق ما از اولین نگاه اشتباه بود

گر چه باورت نمی شود ولی حقیقتی است

اینکه کلبه ی من از غم تو روبراه بود

می دویدم و میان کوچه جار می زدم

های های گریه بود و اشک و درد و آه بود

گاه گریه می شدیم  گاه خنده مثل شوق

این هم از تب همان نگاه گاه گاه بود

جنگ بر سر من و خدا و عشق بود سیب

سیب بی گمان در آن میانه بی گناه بود

هر کجای شب که مثل سایه پرسه می زدیم

ردی از عبورسرد آفتاب و ماه بود

آفتاب من تویی و ماه من بگو چرا

با حضور آفتاب روز من سیاه بود

اهل شکوه نیستم وگرنه آنهمه غروب

بر غریبی من و تو بهترین گواه بود

زیر چتر سایه ی تو خیس گریه می شوم

مثل آن زمان که دل هنوز سربراه بود

هرچه می دوم به انتهای خود نمی رسم

   مثل برگی خشک و تنها روی شاخه موندم اينجا می ترسم...

      توی چنگ وحشی باد برم از خاطر و از ياد بپوسم...

      تو شتاب لحظه ها من با خودم يکه و تنها می دونم... 

       تو سراب اين افق تا سفر نهايت اينجا می مونم...

        مثل يه غروب تنها که ميشينه پشت ابراااااااااااا

                  يه سکوت بی پناهم............

         توی اين بيهودگی ها لحظه هارو ميشمارم...

                     انتظار هر نگاهم...

ای آسمان ابر تو اشک دیگه دریا نمی شه

نه دیگه هیچکی غمش مثل غم ما نمیشه

ای آسمان بازی نکن آفتاب ومهتاب نمیاد

دل من همچی گرفته که دیگه وا نمیشه

همه آدماغریبن نه شبیه مان

آخه قلب هیچکسی این جوری تنها نمیشه

همه ابرا

           نم بارون

                      می شینه توچشمشون

اما بغض هیچکسی این جوری دریا نمی شه

همه میگن از غم وفراق یارشون 

                اما هیچکسی مثل ما عاشق رسوا نمیشه

یادم باشد حرفی نزنم
که به کسی بر بخورد...
نگاهی نکنم
که دل کسی بلرزد...
راهی نروم
که بی راه باشد...
خطی ننویسم
که آزار دهد کسی را...
یادم باشد
 که روز و روزگار خوش است...
همه چیز رو به راه است خوب...
تنها... تنها... دل ما دل نیست...

                                این همه خونی که دنیا در دل  من  می کند

دیگر نیا     حرف هایم     آنقدر زیاد بود

که مجبور شدم فراموش کنم          تو که فراموش نکرده ای؟

اگر هم فرصتی باشد          مال من نیست

یادت هست؟          من تمامی فرصت ها را

به تو بخشیدم

وقتی كه نمی توانی بوسيله كلمه ها صداقت شقايق را به قلبت ثابت كنی وقتی كه كلمه ها دست به دست هم ميدهند تا تو را در گذر زمان به دست بيابان تنهايی و فراموشي بسپارند.وقتی كلمه ها آنقدر لطف ندارند تا دستانت را برای سرودن شعری ياری كنند.وقتی می فهمی كه بايد حتی از كلمات و روح آسمانيشان هم نا اميد شوي آن وقت سكوت زيبا ميشود.آن وقت همه از سكوتت می فهمند كه تو چقدر آسمان را دوست داری و اين زمين را در مقابل يك تكه ستاره ی خاموش هم نمی پذيري

زندگی چیست ؟

زندگی کیست؟

زندگی این است.....

جاده ای یکطرفه پر از دست اندازو پیچ و خم بسیار که در انتهای آن تابلوی دور زدن ممنوع نصب شده است.

                                              فعلا بای تا آ پ بعدی